Programme of Armenian Studies

Home » The results

The results

Here you will find the short stories translated into Western Armenian by Adham Smart in the months following his return from Beirut. We begin with Dorothy Parker’s A Phone Call.

___________________________________________

Հեռաձայնի զանգ մը
Հեղինակ՝ Տորոթի Փարքըր
Թարգմանիչ՝ Էտհեմ Սմարթ

Հաճիս, Աստոաւծ, հիմա թող հեռաձայնէ: Աստուած իմ, հիմա թող հեռաձայնէ: Ուրիշ բան մը պիտի չուզեմ Քեզմէ, իրաւ, ոչ բան մը: Շատ մեծ խնդրանք չէ: Քեզի համար ոչինչ է, Աստուած, շատ, շատ պզտիկ բան մըն է: Միայն հիմա թող հեռաձայնէ: Հաճիս, Աստուած: Հաճիս, հաճիս, հաճիս:

Եթէ չմտածէի անոր մասին, թերեւս հեռաձայնը պիտի հնչէր: Ատեններ այդպէս կ’ըլլայ: Եթէ կրնայի ուրիշ բանի մը մասին մտածել: Եթէ կրնայի ուրիշ բանի մը մասին մտածել: Եթէ մինչեւ հինգ հարիւր հաշուեմ հինգերով, թերեւս այն ատեն կը հնչէ: Կամաց պիտի հաշուեմ: Պիտի չխաբեմ: Ու եթէ երեք հարիւր հասած ատենս հնչէ, պիտի չկենամ. պիտի չպատասխանեմ մինչեւ հինգ հարիւր հասնիմ: Հինգ, տաս, տասնըհինգ, քսան, քսանհինգ, երեսուն, երեսունհինգ, քառասուն, քառասունհինգ, յիսուն… Ա՜խ, հաճիս հնչէ՛: Հաճիս:

Ասիկա ժամացոյցին նայելուս վերջին անգամն է: Նորէն պիտի չնայիմ: Եօթը տասը կ’անցնի: Ըսաւ, թէ ժամը հինգին պիտի հեռաձայնէր: «Ժամը հինգին կը հեռաձայնեմ, սիրելիս:» Կը կարծեմ, որ այն ատենն էր, որ ըսաւ «սիրելիս»: Գրեթէ վստահ եմ, որ այն ատեն ըսաւ: Գիտեմ, որ երկու անգամ ինծի «սիրելիս» կոչեց, եւ միւսը ցտեսութիւն ըսած ատենն էր: «Ցտեսութիւն, սիրելիս»: Զբաղած էր, եւ գրասենեակը շատ բան չի կրնար ըսել, բայց երկու անգամ ինծի «սիրելիս» կոչեց: Պիտի չնեղուէր իմ հեռաձայնելէս: Գիտեմ, պէտք չէ հեռաձայնել իրենց անդադար – գիտեմ, որ չեն սիրեր: Երբ որ ընես, գիտեն որ կը մտածես անոնց մասին եւ կ’ուզես զանոնք, եւ ատիկա քեզ ատել կու տայ իրենց: Բայց երեք օրուընէ ի վեր չէի խօսած հետը – երեք օր: Եւ ըրածս պարզապէս այն էր, որ հարցուցի իրեն թէ ինչպէս էր. ինչպէս ոեւէ մէկը կրնար հեռաձայնել իրեն: Պիտի չնեղուէր ատորմէ: Պիտի չկարծեր, որ կը խանգարէի իրեն: «Ո՛չ, անշուշտ չես խանգարեր», ըսաւ: Եւ ըսաւ, որ ինծի պիտի հեռաձայնէր: Պայման չէր, որ ատիկա ըսեր: Չխնդրեցի իրմէ, կ’երդնում, որ չխնդրեցի: Վստահ եմ չխնդրեցի: Չեմ կարծեր, որ պիտի ըսէր ինծի, թէ պիտի հեռաձայնեմ – եւ վերջը չ’ըներ: Հաճիս այսպէս թող չընէ, Աստուա՛ծ: Հաճիս թող չընէ:

«Ժամը հինգին կը հեռաձայնեմ, սիրելիս»: «Ցտեսութիւն, սիրելիս»: Զբաղած էր, եւ կ’աճապարէր, եւ իր շուրջը մարդիկ կային, բայց երկու անգամ ինծի «սիրելիս» կոչեց: Ատիկա իմս է, իմս է: Ատիկա ունիմ, նոյնիսկ եթէ զինք երբէք չտեսնեմ: Հաճիս նորէն տեսնեմ զինք, Աստուա՛ծ: Հաճիս, շատ կ’ուզեմ զինք: Շատ կ’ուզեմ զինք: Բարի պիտի կենամ, Աստուած: Պիտի փորձեմ աւելի բարի ըլլալ, պիտի փորձեմ, եթէ թողուս, որ նորէն տեսնեմ զինք: Եթէ թողուս, որ իրծի հեռաձայնէ: Օ՛հ, հիմա թող հեռաձայնէ ինծի:

Ա՛խ, Քեզի շատ պզտիկ թող չերեւի, Աստուա՛ծ: Դուն հոն կը նստիս, այնքան ճերմակ ու ծեր, բոլոր հրեշտակները Քու շուրջդ եւ աստղերը սահելով: Ու ես քովդ կու գամ, հեռաձայնի զանգի մը մասին աղօթք մը ձեռքիս մէջ: Ա՛խ, մի՛ խնդար, Աստուա՛ծ: Չե՞ս տեսներ, չես գիտեր Դուն ինչպէս կը զգածուի: Շատ ապահով ես, հոն Քու գահիդ վրայ, տակդ կապոյտը պտուտքելով: Քեզի ոչ բան մը կրնայ դպնալ. սիրտդ ձեռքին մէջ ոչ ոք կրնայ ոլորել: Տառապանք է ասիկա, Աստուա՛ծ, ասիկա վատ, վատ տառապանք է: Ինծի պիտի չօգնե՞ս: Որդիիդ սիրոյն, օգնէ՛ ինծի: Ըսիր թէ իր անունով ինչ որ խնդրուի Ինձմէ, կ’ընեմ: Օ՛հ, Աստուա՛ծ, յանուն միակ սիրելի Որդիիդ, Յիսուս Քրիստոս, Տէր մեր, հիմա թող հեռաձայնէ ինծի:

Պէտք է կեցնեմ ասիկա: Պէտք չէ այսպէս ըլլամ: Նայէ՛: Սեպենք թէ երիտասարդ մը ըսէ, որ աղջկան մը պիտի հեռաձայնէ, եւ բան մը պատահի եւ չընէ: Շատ ահռելի չէ, չէ՞: Ամբողջ աշխհարհին վրայ չ’ըլլա՞ր կոր, ճիշդ այս վայրկեանիս: Է՜հ, ինծի ի՞նչ թէ ինչ կ’ըլլայ կոր ամբողջ աշխարհին մէջ: Ինչու՞ չի հնչեր այդ հեռաձայնը: Ինչու՞, ինչու՞: Չե՞ս կրնար հնչել: Ա՜խ, հաճիս, չե՞ս կրնար: Դուն անիծեալ, տգեղ, փայլուն իր: Պիտի ցաւցնէր զարնելդ, չէ՞: Օ՜հ, պիտի ցաւցնէր: Անիծուի՜, գարշելի քու արմատներդ պատէն խլել կը հանեմ, պճնոտ սեւ երեսդ կտոր կտոր կը ջախջախեմ: Աչքդ կուրնայ:

Ո՛չ, ո՛չ, ո՛չ: Պէտք է կենամ: Ուրիշ բանի մը մասին պէտք է մտածեմ: Նայէ՛ ինչ պիտի ընեմ: Ժամացոյցը միւս սենեակը կը դնեմ: Այդպէս չեմ կրնար նայիլ: Եթէ պէտք ըլլայ նայիլ, պէտք է երթամ ննջասենեակ, եւ ատիկա ընելիք մը պիտի ըլլայ: Թերեւս, նորէն նայելէս առաջ, պիտի հեռաձայնէ ինծի: Շատ անուշ պիտի ըլլամ իրեն առջեւ, եթէ հեռաձայնէ: Եթէ ըսէ, որ այս գիշեր չի կրնար տեսնել զիս, պիտի ըսեմ «Վնաս չունի, ճանիկս: Անշուշտ վնաս չունի»: Իրեն առաջին անգամ հանդիպածիս պէս պիտի ըլլամ: Թերեւս այն ատեն պիտի սիրէ զիս նորէն: Ես միշտ անուշ էի, սկիզբը: Ա՜խ, ինչ դիւրին է անուշ ըլլալ մարդոց սիրելէդ առաջ:

Կը կարծեմ, որ զիս տակաւին կը սիրէ քիչ մը: Այսօր չէր կրնար երկու անգամ զիս «սիրելի» կոչել եթէ զիս տակաւին քիչ մը չի սիրեր: Ամէն ինչ չէ կորսուած եթէ զիս տակաւին կը սիրէ քիչ մը. նոյնիսկ եթէ միայն քիչիկ, քիչիկ է: Հասկցա՞ր, Աստոա՛ծ, եթէ թողէիր, որ հեռաձայնէ, Քեզմէ այլեւս բան մը պէտք չէ խնդրէի: Անուշ կ’ըլլայի իրեն, երջանիկ կ’ըլլայի, ճիշդ առաջ եղածիս պէս կ’ըլլայի, եւ նորէն պիտի սիրէր զիս: Եւ Քեզմէ այլեւս բան մը երբեք պէտք չէ խնդրէի: Չե՞ս տեսներ, Աստուա՛ծ: Ուրեմն հիմա պիտի չթողու՞ս, որ հեռաձայնէ: Հաճիս, հաճիս, հաճիս, պիտի չթողու՞ս:

Զիս կը պատժե՞ս, Աստուա՛ծ, գէշ ըլլալուս համար: Բարկացա՞ր ինձմէ որովհետեւ ատիկա ըրի: Օ՜հ, բայց, Աստուած, ինչքան գէշ մարդիկ կան – չես կրնար խիստ ըլլալ ինծի միայն: Ու շատ շատ գէշ չէր. չէր կրնար գէշ ըլլալ: Մէկու վնաս չհասցուցինք, Աստուա՛ծ: Բաներ գէշ կ’ըլլան միայն երբ որ վնաս կը հասցնեն մարդոց: Մենք ոչ մէկու մը վնասեցինք. ատիկա գիտես: Գիտես, որ գէշ չէր, չէ՞, Աստուա՛ծ: Ուրեմն հիմա պիտի չթողու՞ս, որ հեռաձայնէ:

Եթէ չհեռաձայնէ, կը գիտնամ, որ Աստուած բարկացած է ինձմէ: Մինչեւ հինգ հարիւր պիտի հաշուեմ հինգերով, եւ, այն ատեն եթէ հեռաձայնած չըլլայ, կը գիտնամ, որ Աստուած այլեւս ինծի պիտի չօգնէ, երբեք: Ատիկա նշանը պիտի ըլլայ: Հինգ, տաս, տասնըհինգ, քսան, քսանհինգ, երեսուն, երեսունհինգ, քառասուն, քառասունհինգ, յիսուն, յիսունհինգ… Գէշ էր, գիտցայ, որ գէշ էր: Հայտէ, Աստուած, դժոխք ղրկէ զիս: Քու դժոխքովդ կը կարծես, որ կը վախցնես զիս, չէ՞: Դուն կը կարծես, որ Քու դժոխքդ աւելի գէշ է իմինէս:

Պէտք չէ: Պէտք չէ ընեմ ասիկա: Սեպենք թէ քիչ մը ուշանայ ինծի հեռաձայնելով – բան մը չէ ատիկա վրան ջղացնցական ըլլալու: Թերեւս պիտի չհեռաձայնէ – թերեւս հոս կու գայ կոր առանց հեռաձայնելու: Պիտի նեղանայ եթէ լալս տեսնէ: Լալդ չեն սիրեր: Ինք չի լար: Երանի՜ լացնէի զինք: Երանի՜ լացնէի եւ գետինը ոտքը զարնեցնէի եւ մէջը սիրտը ծանր ու մեծ ու թարախոտ զգացնէի: Երանի՜ սատանայաբար ցաւցնէի զինք:

Ինք ատիկա չի փափաքիր ինծի համար: Նոյնիսկ չեմ կարծեր, որ գիտէ ինչպէս կը զգացնէ զիս: Երանի՜ գիտնայ, առանց ըսելուս: «Զիս լացուցիր» ըսելդ չեն սիրեր: «Քու երերսէդ տխրեցայ» ըսելդ չեն սիրեր: Եթէ ըսես, կը կարծեն, որ տիրապետող եւ խստապահանջ ես: Եւ յետոյ կ’ատեն քեզ: Քեզ կ’ատեն երբ որ իրական մտածումներդ արտայայտես: Պէտք է անդադար պզտիկ խաղեր խաղաս: Օ՜հ, կարծեցի որ պէտք չէ ընէինք. կարծեցի այնքան մեծ էր ասիկա, որ ուզածս կրնամ ըսել: Կ’երեւի չես կրնար, բնաւ: Կ’երեւի բան մը չկայ այդքան մեծ: Ա՜խ, մէկ հատ եթէ հեռաձայնէր, պիտի չըսէի որ այսքան տխուր եղած եմ իրեն համար: Տխուր մարդիկ կ’ատեն: Այնքան անուշ եւ երջանիկ կ’ըլլայի, պիտի չկարենար չսիրել զիս: Մէկ հատ եթէ հեռաձայնէր: Մէկ հատ եթէ հեռաձայնէր:

Թերեւս անիկա կ’ընէ կոր: Թերեւս հոս կու գայ կոր առանց ինծի ըսելու: Թերեւս հիմա ճամբան է: Իրեն բան մը պատահած կրնայ ըլլալ: Ո՛չ, երբէք բան մը չի կրնար պատահիլ իրեն: Չեմ կրնար երեւակայել իրեն բան մը պատահիլը: Երբէք չեմ երեւակայեր ինքնաշարժ մը իրեն զարնէ: Երբեք չեմ տեսներ զինք պառկած անշարժ ու երկար ու մեռած: Ի՜նչ ահռելի մաղթանք մըն է: Ի՜նչ սիրուն մաղթանք մըն է: Եթէ մեռնէր, իմս կ’ըլլար: Եթէ մեռնէր, պիտի չմտածէի հիմակուան եւ անցեալ շաբաթներու մասին: Պիտի յիշէի միայն աղուոր ատենները: Ամէն ինչ գեղեցիկ կ’ըլլար: Երանի՜ մեռած ըլլար: Երանի՜ մեռած, մեռած, մեռած ըլլար:

Ապուշ է ասիկա: Ապուշ է մահ մաղթել մարդոց համար, որովհետեւ ճիշդ համաձայնած վայրկեանին չեն հեռաձայներ: Թերեւս ժամացոյցը արագ է. չեմ գիտեր, եթէ ճիշդ է: Թերեւս շատ չէ ուշացած: Որեւէ մէկ բան կրնար ուշացնել: Թերեւս պէտք էր գրասենեակը մնալ: Թերեւս տուն գնաց, հոնկէ հեռաձայնելու, եւ մէկը եկեր է: Մարդոց առջեւ ինծի հեռաձայնել չի սիրեր: Թերեւս մտահոգ է, քիչ մը, քիչ մը մտահոգ, զիս սպասեցնելու պատճառով: Կրնայ ըլլալ, որ յոյսով է, որ ես իրեն հեռաձայնեմ: Ատիկա կրնամ: Կրնամ հեռաձայնել:

Պէտք չէ ընեմ: Պէտք չէ ընեմ, պէտք չէ ընեմ: Ա՜խ, Աստուա՛ծ, հաճիս մի՛ թողուր, որ հեռաձայնեմ: Հաճիս մի՛ թողուր, որ ես հեռաձայնեմ: Գիտեմ, Աստուա՛ծ, Քեզի պէս լաւ գիտեմ, որ եթէ մտահոգ էր ինձմով, պիտի հեռացայնէր, ուր որ ըլլար եւ ինչքան մարդիկ որ ըլլային շուրջը: Հաճիս հասկցո՛ւր զիս, Աստուա՛ծ: Չեմ խնդրեր, որ ԴՈՒՆ ինծի դիւրացնես – չես կրնար, նոյնիսկ եթէ աշխարհ մը շինել կրնաս: Միայն հասկցո՛ւր, Աստուա՛ծ: Մի՛ թողուր, որ շարունակեմ յույսով: Մի՛ թողուր, որ ինծի հանգստացնող բաներ ըսեմ: Մի՛ թողուր, որ յուսամ, սիրելի՛ Աստուած: Հաճիս մի՛ թողուր:

Պիտի չհեռաձայնեմ: Պիտի չհեռաձայնեմ իրեն մինչեւ մեռնիլս: Ինք դժոխքին մէջ պիտի փտտի հեռաձայնելէս առաջ: Պէտք չէ ուժ տաս ինծի, Աստուա՛ծ. ես ունիմ: Եթէ զիս ուզէր, զիս կրնար ունենալ: Գիտէ, ուր եմ: Գիտէ, հոս սպասելս: Շատ վստահ է իմ մասիս, շատ վստահ: Ինչու՞ բայց հազիւ վստահ ըլլան քու մասիդ, կ’ատեն քեզ: Ես պիտի ըսէի, որ շատ անուշ է վստահ ըլլալ:

Շատ դիւրին կ’ըլլար իրեն հեռաձայնել: Այդպէս կը գիտնայի: Թերեւս ապուշ բան մը չէ: Թերեւս պիտի չնեղուի: Թերեւս պիտի հաւնի: Թերեւս կը փորձէր կոր կապուիլ: Երբեմն մարդիկ կը փորձեն եւ կը փորձեն կապուիլ, եւ կ’ըսեն թէ թիւը չի պատասխաներ կոր: Չեմ ըսեր միայն ինծի օգնելու. իրաւ կը պատահի: Գիտես, Աստուա՛ծ, իրաւ կը պատահի: Ա՜խ, Աստուա՛ծ, այդ հեռաձայնէն հեռու պահէ զիս: Հեռու պահէ: Ձգէ՛, որ քիչ մը հպարտութիւն ունենամ: Կը կարծեմ, պէտք պիտի ունենամ, Աստուա՛ծ: Կը կարծեմ, անկէ զատ ուրիշ բան պիտի չունենամ:

Է՜հ, ի՞նչ կապ ունի հպարտութիւնը, եթէ չեմ դիմանար հետը չխօսիլ: Այդպիսի հպարտութիւնը յիմար, խեղճ բան մըն է: Իրական հպարտութիւնը, մեծ հպարտութիւնը, հպարտութիւն չունենալն է: Իր հեռաձայնելը ուզելուս պատճառով ատիկա չեմ ըսեր: Չէ: Ճիշդ է ատիկա, գիտեմ, որ ճիշդ է: Մեծ պիտի ըլլամ ես: Պզտիկ հպարտութիւններէ վեր պիտի ըլլամ:

Հաճիս, Աստուա՛ծ, իրեն հեռաձայնելէս զրկէ՛: Հաճիս, Աստուա՛ծ:

Չեմ հասկնար թէ ասոր հետ ի՞նչ կապ ունի հպարտութիւնը: Ասիկա շատ, շատ պզտիկ բան մըն է որ մէջը հպարտութիւնը խառնեմ, որ այսչափ շփոթիմ իր մասին: Թերեւս սխալ հասկցեր եմ: Թերեւս ըսաւ, որ ես հեռաձայնեմ իրեն, ժամը հինգին: «Ժամը հինգին հեռաձայնէ ինծի, սիրերլիս»: Կրնար ըսել, շատ կարելի է: Շատ կարելի է, որ ես ճիշդ չլսեցի : «Ժամը հինգին հեռաձայնէ ինծի, սիերլիս»: Գրեթէ վստահ եմ, որ այդպէս ըսաւ: Աստուա՛ծ իմ, մի՛ ձգեր, որ ինքնիրենս այսպէս խօսիմ: Հասկցո՛ւր, հաճիս հասկցո՛ւր:

Ուրիշ բանի մը մասին պիտի մտածեմ: Պարզապէս լուռ պիտի նստիմ: Եթէ կրնայի անշարժ նստիլ: Եթէ կրնայի անշարծ նստիլ: Թերեւս կարդամ: Է՜հ, բոլոր գիրքերը անկեղծ եւ անուշ սիրահարներու մասին կը խօսին: Այդ մասին ինչու՞ կ’ուզեն գրել: Ճիշդ չըլլալը չե՞ն գիտեր արդեօք: Չե՞ն գիտեր, որ սուտ է, զզուելի սուտ մըն է: Ինչու՞ ատոր մասին կ’ուզեն պատմել, եթէ գիտեն ինչքան կը ցաւցնէ: Աչքերը կուրնայ, աչքերը կուրնայ, աչքերը կուրնայ:

Պիտի չընեմ: Լուռ պիտի կենամ: Ասիկա բան մը չէ, որ իր մասին գրգռեմ: Նայէ՛: Սեպենք թէ մէկն էր, որ լաւ չէի ճանչնար: Սեպենք թէ ուրիշ աղջիկ մըն էր: Այդ պարագային կը հեռաձայնէի եւ կ’ըսէի, թէ ի՞նչ եղաւ քեզ, Աստուծոյ սիրոյ համար: Ատիկա կ’ընէի, ու պիտի չմտածէի անոր մասին: Ինչու՞ սովորական եւ բնական չեմ կրնար ըլլալ, զինք սիրելուս պատճառով: Կրնամ: Անկեղծօրէն, կրնամ: Պիտի հեռաձայնեմ իրեն, եւ շատ անուշ ու հաճելի պիտի ըլլամ: Պիտի տեսնես, Աստուա՛ծ: Ա՜խ, մի՛ ձգեր, որ իրեն հեռաձայնեմ: Մի՛ ձգեր, մի՛ ձգեր, մի՛ ձգեր:

Աստուա՛ծ, իրակա՞ն պիտի չձգես, որ հեռաձայնեմ: Վստա՞հ ես, Աստուա՛ծ: Չե՞ս կակուղնար: Չե՞ս կակուղնար: Չեմ խնդրեր, որ այս վայրկեանին ձգես, որ հեռաձայնէ, Աստուա՛ծ. միայն թող ընէ քիչ ետք: Մինչեւ հինգհարիւր պիտի համրեմ, հինգով: Շատ դանդաղ ու շիտակ պիտի ընեմ: Եթէ այն ժամանակին չէ հեռաձայնած, կը հեռաձայնեմ ես: Պիտի ընեմ: Օ՜հ, հաճիս, սիրելի՛ Աստուած, սիրելի՛ ազնի՛ւ Աստուած, օրհնեալ Հայր երկինքին մէջ, անկէ առաջ թող հեռաձայնէ: Հաճիս, Աստուա՛ծ:  Հաճիս:

Հինգ, տաս, տասնըհինգ, քսան, քսանհինգ, երեսուն, երեսունհինգ:

——————————————————————————————————————-

A Telephone Call
Dorothy Parker

Please, God, let him telephone me now. Dear God, let him call me now. I won’t ask anything else of You, truly I won’t. It isn’t very much to ask. It would be so little to You, God, such a little, little thing. Only let him telephone now. Please, God. Please, please, please.

If I didn’t think about it, maybe the telephone might ring. Sometimes it does that. If I could think of something else. If I could think of something else. Knobby if I counted five hundred by fives, it might ring by that time. I’ll count slowly. I won’t cheat. And if it rings when I get to three hundred, I won’t stop; I won’t answer it until I get to five hundred. Five, ten, fifteen, twenty, twenty-five, thirty, thirty-five, forty, forty-five, fifty…. Oh, please ring. Please.

This is the last time I’ll look at the clock. I will not look at it again. It’s ten minutes past seven. He said he would telephone at five o’clock. “I’ll call you at five, darling.” I think that’s where he said “darling.” I’m almost sure he said it there. I know he called me “darling” twice, and the other time was when he said good-by. “Good-by, darling.” He was busy, and he can’t say much in the office, but he called me “darling” twice. He couldn’t have minded my calling him up. I know you shouldn’t keep telephoning them–I know they don’t like that. When you do that they know you are thinking about them and wanting them, and that makes them hate you. But I hadn’t talked to him in three days-not in three days. And all I did was ask him how he was; it was just the way anybody might have called him up. He couldn’t have minded that. He couldn’t have thought I was bothering him. “No, of course you’re not,” he said. And he said he’d telephone me. He didn’t have to say that. I didn’t ask him to, truly I didn’t. I’m sure I didn’t. I don’t think he would say he’d telephone me, and then just never do it. Please don’t let him do that, God. Please don’t.

“I’ll call you at five, darling.” “Good-by, darling.’ He was busy, and he was in a hurry, and there were people around him, but he called me “darling” twice. That’s mine, that’s mine. I have that, even if I never see him again. Oh, but that’s so little. That isn’t enough. Nothing’s enough, if I never see him again. Please let me see him again, God. Please, I want him so much. I want him so much. I’ll be good, God. I will try to be better, I will, If you will let me see him again. If You will let him telephone me. Oh, let him telephone me now.

Ah, don’t let my prayer seem too little to You, God. You sit up there, so white and old, with all the angels about You and the stars slipping by. And I come to You with a prayer about a telephone call. Ah, don’t laugh, God. You see, You don’t know how it feels. You’re so safe, there on Your throne, with the blue swirling under You. Nothing can touch You; no one can twist Your heart in his hands. This is suffering, God, this is bad, bad suffering. Won’t You help me? For Your Son’s sake, help me. You said You would do whatever was asked of You in His name. Oh, God, in the name of Thine only beloved Son, Jesus Christ, our Lord, let him telephone me now.

I must stop this. I mustn’t be this way. Look. Suppose a young man says he’ll call a girl up, and then something happens, and he doesn’t. That isn’t so terrible, is it? Why, it’s going on all over the world, right this minute. Oh, what do I care what’s going on all over the world? Why can’t that telephone ring? Why can’t it, why can’t it? Couldn’t you ring? Ah, please, couldn’t you? You damned, ugly, shiny thing. It would hurt you to ring, wouldn’t it? Oh, that would hurt you. Damn you, I’ll pull your filthy roots out of the wall, I’ll smash your smug black face in little bits. Damn you to hell.

No, no, no. I must stop. I must think about something else. This is what I’ll do. I’ll put the clock in the other room. Then I can’t look at it. If I do have to look at it, then I’ll have to walk into the bedroom, and that will be something to do. Maybe, before I look at it again, he will call me. I’ll be so sweet to him, if he calls me. If he says he can’t see me tonight, I’ll say, “Why, that’s all right, dear. Why, of course it’s all right.” I’ll be the way I was when I first met him. Then maybe he’ll like me again. I was always sweet, at first. Oh, it’s so easy to be sweet to people before you love them.

I think he must still like me a little. He couldn’t have called me “darling” twice today, if he didn’t still like me a little. It isn’t all gone, if he still likes me a little; even if it’s only a little, little bit. You see, God, if You would just let him telephone me, I wouldn’t have to ask You anything more. I would be sweet to him, I would be gay, I would be just the way I used to be, and then he would love me again. And then I would never have to ask You for anything more. Don’t You see, God? So won’t You please let him telephone me? Won’t You please, please, please?

Are You punishing me, God, because I’ve been bad? Are You angry with me because I did that? Oh, but, God, there are so many bad people –You could not be hard only to me. And it wasn’t very bad; it couldn’t have been bad. We didn’t hurt anybody, God. Things are only bad when they hurt people. We didn’t hurt one single soul; You know that. You know it wasn’t bad, don’t You, God? So won’t You let him telephone me now?

If he doesn’t telephone me, I’ll know God is angry with me. I’ll count five hundred by fives, and if he hasn’t called me then, I will know God isn’t going to help me, ever again. That will be the sign. Five, ten, fifteen, twenty, twenty-five, thirty, thirty-five, forty, forty-five, fifty, fifty-five. . . It was bad. I knew it was bad. All right, God, send me to hell. You think You’re frightening me with Your hell, don’t You? You think. Your hell is worse than mine.

I mustn’t. I mustn’t do this. Suppose he’s a little late calling me up –that’s nothing to get hysterical about. Maybe he isn’t going to call–maybe he’s coming straight up here without telephoning. He’ll be cross if he sees I have been crying. They don’t like you to cry. He doesn’t cry. I wish to God I could make him cry. I wish I could make him cry and tread the floor and feel his heart heavy and big and festering in him. I wish I could hurt him like hell.

He doesn’t wish that about me. I don’t think he even knows how he makes me feel. I wish he could know, without my telling him. They don’t like you to tell them they’ve made you cry. They don’t like you to tell them you’re unhappy because of them. If you do, they think you’re possessive and exacting. And then they hate you. They hate you whenever you say anything you really think. You always have to keep playing little games. Oh, I thought we didn’t have to; I thought this was so big I could say whatever I meant. I guess you can’t, ever. I guess there isn’t ever anything big enough for that. Oh, if he would just telephone, I wouldn’t tell him I had been sad about him. They hate sad people. I would be so sweet and so gay, he couldn’t help but like me. If he would only telephone. If he would only telephone.

Maybe that’s what he is doing. Maybe he is coming on here without calling me up. Maybe he’s on his way now. Something might have happened to him. No, nothing could ever happen to him. I can’t picture anything happening to him. I never picture him run over. I never see him lying still and long and dead. I wish he were dead. That’s a terrible wish. That’s a lovely wish. If he were dead, he would be mine. If he were dead, I would never think of now and the last few weeks. I would remember only the lovely times. It would be all beautiful. I wish he were dead. I wish he were dead, dead, dead.

This is silly. It’s silly to go wishing people were dead just because they don’t call you up the very minute they said they would. Maybe the clock’s fast; I don’t know whether it’s right. Maybe he’s hardly late at all. Anything could have made him a little late. Maybe he had to stay at his office. Maybe he went home, to call me up from there, and somebody came in. He doesn’t like to telephone me in front of people. Maybe he’s worried, just a little, little bit, about keeping me waiting. He might even hope that I would call him up. I could do that. I could telephone him.

I mustn’t. I mustn’t, I mustn’t. Oh, God, please don’t let me telephone him. Please keep me from doing that. I know, God, just as well as You do, that if he were worried about me, he’d telephone no matter where he was or how many people there were around him. Please make me know that, God. I don’t ask YOU to make it easy for me–You can’t do that, for all that You could make a world. Only let me know it, God. Don’t let me go on hoping. Don’t let me say comforting things to myself. Please don’t let me hope, dear God. Please don’t.

I won’t telephone him. I’ll never telephone him again as long as I live. He’ll rot in hell, before I’ll call him up. You don’t have to give me strength, God; I have it myself. If he wanted me, he could get me. He knows where I ram. He knows I’m waiting here. He’s so sure of me, so sure. I wonder why they hate you, as soon as they are sure of you. I should think it would be so sweet to be sure.

It would be so easy to telephone him. Then I’d know. Maybe it wouldn’t be a foolish thing to do. Maybe he wouldn’t mind. Maybe he’d like it. Maybe he has been trying to get me. Sometimes people try and try to get you on the telephone, and they say the number doesn’t answer. I’m not just saying that to help myself; that really happens. You know that really happens, God. Oh, God, keep me away from that telephone. Keep me away. Let me still have just a little bit of pride. I think I’m going to need it, God. I think it will be all I’ll have.

Oh, what does pride matter, when I can’t stand it if I don’t talk to him? Pride like that is such a silly, shabby little thing. The real pride, the big pride, is in having no pride. I’m not saying that just because I want to call him. I am not. That’s true, I know that’s true. I will be big. I will be beyond little prides.

Please, God, keep me from, telephoning him. Please, God.

I don’t see what pride has to do with it. This is such a little thing, for me to be bringing in pride, for me to be making such a fuss about. I may have misunderstood him. Maybe he said for me to call him up, at five. “Call me at five, darling.” He could have said that, perfectly well. It’s so possible that I didn’t hear him right. “Call me at five, darling.” I’m almost sure that’s what he said. God, don’t let me talk this way to myself. Make me know, please make me know.

I’ll think about something else. I’ll just sit quietly. If I could sit still. If I could sit still. Maybe I could read. Oh, all the books are about people who love each other, truly and sweetly. What do they want to write about that for? Don’t they know it isn’t tree? Don’t they know it’s a lie, it’s a God damned lie? What do they have to tell about that for, when they know how it hurts? Damn them, damn them, damn them.

I won’t. I’ll be quiet. This is nothing to get excited about. Look. Suppose he were someone I didn’t know very well. Suppose he were another girl. Then I’d just telephone and say, “Well, for goodness’ sake, what happened to you?” That’s what I’d do, and I’d never even think about it. Why can’t I be casual and natural, just because I love him? I can be. Honestly, I can be. I’ll call him up, and be so easy and pleasant. You see if I won’t, God. Oh, don’t let me call him. Don’t, don’t, don’t.

God, aren’t You really going to let him call me? Are You sure, God? Couldn’t You please relent? Couldn’t You? I don’t even ask You to let him telephone me this minute, God; only let him do it in a little while. I’ll count five hundred by fives. I’ll do it so slowly and so fairly. If he hasn’t telephoned then, I’ll call him. I will. Oh, please, dear God, dear kind God, my blessed Father in Heaven, let him call before then. Please, God. Please.

Five, ten, fifteen, twenty, twenty-five, thirty, thirty-five.

%d bloggers like this: